Ποιοί είμαστε

Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος

Σύμβουλος Θεραπευτικής Φωτογραφίας


Καλλιτεχνικός Φωτογράφος
Web Designer
Ingénieur en Εlectronique - EPRE Lausanne

Ο δρόμος μου πρωτοξεκίνησε από την αγάπη μου στις Τέχνες, μια εποχή, όμως, που η σπουδή τους δεν συνιστούσε την ευκολότερη οδό, για πληθώρα λόγων.Το 1983 με βρίσκει στην Λωζάνη της Ελβετίας από όπου αποφοίτησα ως Μηχανικός Ηλεκτρονικής από την Πολυτεχνική Σχολή EPRE. Διετέλεσα Ανώτατο Στέλεχος μεγάλων επιχειρήσεων, ένα ταξίδι που, πάνω απ’ όλα, βάθυνε και πλάτυνε την ματιά μου στις ανθρώπινες σχέσεις, την ανάπτυξη δυναμικών μέσα σε ομάδες εργασίας, την κορύφωση του στρες σε εργαζόμενους και στελέχη, την συχνή απουσία αυτόβουλης δημιουργικότητας και τις επιπτώσεις αυτής.

Αυτοί ήταν κάποιοι από τους λόγους που μέσα σε αυτά τα χρόνια, η αγάπη μου για την φωτογραφία φούντωνε ολοένα και περισσότερο. Σταδιακά, στράφηκα με περισσότερο δυναμισμό και επαγγελματικά, πλέον, στη Φωτογραφία. Δρούσε, πάντα, για μένα θεραπευτικά, αναλγητικά, με βοηθούσε να ‘τακτοποιώ’ τα βιώματά μου, να βάζω άλλων ειδών ‘κάδρα’ στη ζωή μου, να εστιάζω στην αναπάντεχη ομορφιά που κρύβεται ακόμη και στα πιο αδιάφορα, εκ πρώτης όψεως, τοπία. Στα ταξίδια που έκανα στο εξωτερικό, σιγούρευα να αποτυπώσω και να διαφυλάξω όλες μου τις ξεχωριστές στιγμές και εμπειρίες. Αργότερα, η Φωτογραφία έγινε για μένα και ένα αυτοβιογραφικό μέσο. Με βοήθησε να συνομιλώ με τον ίδιο μου τον εαυτό, σε περιόδους που τα λόγια δεν ήταν έτοιμα, ώριμα ή αρκετά.

Ένα από τα σημαντικότερα project μου ήταν το pande[a]mo, μια συλλογή κάποιων χιλιάδων φωτογραφιών που τράβηξα μέσα σε ένα μήνα, τον Απρίλιο του 2020, στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας που ζήσαμε, λόγω του κορονοϊού. Οι λήψεις ήταν όλες βραδυνές, της άδειας Αθήνας, συνοδεία του σκύλου-συντρόφου μου Μάρλεϋ και αποτυπωμένες από το ύψος των ματιών του, ένα project, που, εκτός της ιστορικής και πολιτιστικής του αξίας, με βοήθησε να μεταβολίσω και να αξιοποιήσω εκείνο το διάστημα της δυστοπίας.

Κάπως έτσι, η φωτογραφία έγινε τρόπος ζωής για μένα, πολύ πέρα από την επαγγελματική και καλλιτεχνική μου ενασχόληση με αυτή. Μου κατέστη σαφές, μέσω των εμπειριών μου ότι, εκτός από το να ‘ντύσω’ φωτογραφικά έναν ιστότοπο, να κάνω μια αρχιτεκτονική φωτογράφιση ή να αποτυπώσω φωτογραφικά, στο ακέραιο, έργα Τέχνης, αυτό που πάνω απ’ όλα με ενδιέφερε να αναπτύξω ήταν να μοιραστώ και με άλλους ανθρώπους το ‘δώρο’ που είναι η Φωτογραφία, όσον αφορά στο ψυχικό ταξίδι αυτοαποκάλυψης. Η Φωτογραφία είναι θεραπευτική, ως διαδικασία, ως αποτέλεσμα, ως αποτύπωμα μνήμης, ως θύμηση. Τα συνεχιζόμενα σεμινάρια και η μελέτη μου στο ART Therapy και Photographic Therapy εμπλουτίζουν και συνεπικουρούν περαιτέρω την εμπειρία μου.

Expert's Perspective

Alexandros is a contemporary photographer and a web designer, who follows a lifelong dream to make the world a better place with his images. He loves to discover hidden spaces, frozen moments and unearth past events, but at the same time his fresh outlook embraces all new challenges. From an encounter down the street with a stranger to the discovery of an old abandoned church inside a cave, all incidents trigger the magic button of creativity. Now he can tell the story right from the start, with only clicks and pauses, with pauses and clicks.

This artist has the ultimate know-how, when it comes to revealing truths and refresh memories somehow forgotten throughout time and space. His photographic images like blinks in the sun open ways to escape from a flat reality, cross over the borders between present and past and bring before your eyes objects of oblivion.

Artlimes, Curated by Kelly Kaimaki, Creative Writer / Curator, August 2020

Each photo incorporates a short or a big story.

Mare Greco, Ioanna Makri, Editor, April 2020

Σοφία Χατζηδημητρίου

Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια


B.Sc. Psychology
Pg.Dip. & M.Clin.Sc. in Psychoanalytic Psychotherapy
Pg.Cer. in Group Analysis

Ξεκίνησα το Ψυχοθεραπευτικό μου ταξίδι από την Αγγλία, το 1995, στο University of Kent at Canterbury, όπου έκανα και το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών και της εκπαίδευσής μου για 9 χρόνια, υποστηριζόμενη τα τρία τελευταία χρόνια με υποτροφία από το Ίδρυμα Ωνάση.

Παράλληλα, από το 1999 έως το 2004 εργάστηκα ως Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια σε διάφορες δομές του ΕΣΥ της Αγγλίας (NHS England). Στο Institute of Group Analysis του Λονδίνου παρακολούθησα μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα στην Ομαδική Ψυχοθεραπεία, τον τελευταίο χρόνο παραμονής μου στην Αγγλία, και, από το 2004, συνέχισα την πορεία μου στην Ελλάδα, όπου ιδιωτεύω έκτοτε, βλέποντας θεραπευόμενους ατομικά, σε ομάδες ή ζεύγη.

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στην Ποίηση, όπως και στη Φωτογραφία, οι οποίες για μένα, αλλά πιστεύω και για πολλούς από εμάς, λειτουργούν - δυνητικά - θεραπευτικά και μπορούν να μετουσιώνουν, να περιγράφουν και να αναλύουν, μέσω συμβολισμών, τις υπαρξιακές μας αγωνίες, τις εσωτερικές μας συγκρούσεις, τα τραύματά μας, μεταβολίζοντάς τα, οξύνοντας ή αμβλύνοντάς τα και αποδίδοντας ουσιαστικά σε αυτά την ψυχολογική όσο και την υπερβατική τους διάσταση.

Η ποίησή μου, θα μπορούσε κανείς να πει, είναι ποίηση που δημιουργεί εικόνες. Από όταν ξεκίνησα να γράφω, το 2010, αυτά για τα οποία έγραφα ξεπηδούσαν από μέσα μου αρχικά ως εικόνες, τις οποίες, συνεχεία, απέδιδα με λέξεις. Η διαλεκτική εικόνας και λέξεων ανέκαθεν με μάγευε. Έκανα συλλογή από καλλιτεχνικές φωτογραφίες, με τις οποίες συνόδευα τα ποιήματά μου και πίστευα ότι το σύνολο δημιουργούσε ακόμη ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό αντικείμενο, την τριάδα: φωτογραφία-ποίηση-σύνολο.

Δεν άργησε ο καιρός που ξεκίνησα κι εγώ να φωτογραφίζω πιο συστηματικά. Το ενδιαφέρον μου ήταν εν μέρει καλλιτεχνικό, στο πώς να βελτιώσω τις λήψεις μου, ώστε να αποδώσω σωστότερα αυτό που θέλω, αλλά, κυρίως, ήθελα να αρχίσω να ασκούμαι στο να αναπροσαρμόζω την εστίασή μου στον κόσμο, στους άλλους και στα αντικείμενα, σαν να αναστοχάζομαι διαρκώς πάνω σε αυτά, με τρόπους που θα εξέφραζαν κάτι από τον ψυχισμό μου ή την αντίληψή μου, όχι πάντα συνειδητό. Όταν βλέπω τις φωτογραφίες που έχω δημιουργήσει, διακρίνω πολλά ασυνείδητα στοιχεία, τα οποία αναδύονται στην επιφάνεια και αρχίζω να ‘συνομιλώ’ με αυτά.

Η σχέση μας με τον εαυτό μας, τους άλλους, τα αντικείμενα γύρω μας και μέσα μας, το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, στις συνθήκες μας, τις χαρές και τις απώλειές μας, την κοινωνική μας διάσταση, την προσωπική μας υπόσταση, όλα αυτά μπορούν να γίνουν υλικό που κανείς επεξεργάζεται φωτογραφίζοντας. Αυτό, από μόνο του, είναι μια βαθιά θεραπευτική διαδικασία.

Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία Ενηλίκων
Ομαδική Ψυχοθεραπεία Ενηλίκων
Συμβουλευτική Ζεύγους